تصور کنید فنجانی چای در دست دارید و از میان اتاقی پررفتوآمد میگذرید. صدای گفتوگو میآید، دیگران حرکت میکنند و شما هم باید قدمهایتان را تنظیم کنید. بااینحال، ممکن است در درون خود احساس ثبات داشته باشید: به مسیر نگاه میکنید، عجلهای بیهوده ندارید و برای برداشتن قدم بعدی حاضر هستید.
این تصویر ما را به مفهومی نزدیک میکند که میتوان آن را سکوتِ پویا نامید. سکوت درونی الزاماً نبودن صدا، فکر، احساس یا حرکت نیست. شاید بیش از هر چیز، شیوه روبهروشدن ما با تجربهها باشد؛ شیوهای که در آن بهجای جنگیدن با هر فکر، فرصت مییابیم روشنتر ببینیم و آگاهانهتر پاسخ دهیم.
ردّ یک اندیشه در آرشیو پیام مهر
در یکی از شمارههای قدیمی نشریه یوگا پیام مهر، مقالهای با عنوان «سکوت» به این موضوع میپردازد که آرامش میتواند در دل حرکت و زندگی روزمره نیز حضور داشته باشد. ترجمه تاریخی مقاله به نام هرمینه اسکندری ثبت شده و منبع آن به اریش شیفمن نسبت داده شده است. متن حاضر بازنویسی یا ترجمه مجدد آن مقاله نیست؛ تأملی مستقل درباره موضوعی است که آن نوشته پیش میکشد.
یکی از تمایزهای ارزشمند این نگاه، فرق میان «مکثکردن در محیطی آرام» و «حفظ توجه در هنگام عمل» است. اولی فرصتی برای آموختن فراهم میکند و دومی نشان میدهد که آیا میتوانیم آموختههای خود را وارد زندگی کنیم.
قرار نیست ذهن را به زور خاموش کنیم
گاهی به محض نشستن برای مراقبه، فهرست کارهای عقبافتاده به یادمان میآید. شاید صدایی آزارمان دهد، شانهها منقبض شوند یا احساس نگرانی پدیدار شود. هیچکدام نشانه شکست نیست. آگاهی به این معنا نیست که از همین لحظه فقط احساسهای خوشایند داشته باشیم.
میتوانیم فکری نگرانکننده را ببینیم، بیآنکه آن را حقیقتی قطعی بدانیم. میتوانیم خستگی بدن را حس کنیم، بیآنکه خود را سرزنش کنیم. و میتوانیم پیش از پاسخدادن به دیگری، لحظهای درنگ کنیم تا واکنشمان تنها از روی شتاب نباشد.
در سنت یوگا، چنین مشاهدهای با مفهوم سوادهیایا یا خودمطالعهگری پیوند پیدا میکند. این تجربه نیازی به ادعای اندازهگیری انرژی نامرئی یا ناپدیدشدن همه دشواریها ندارد. کافی است با دقت بیشتری به آنچه میگذرد توجه کنیم.
تمرین اول: مکث کوتاه با تنفس طبیعی
در حالت راحتی بنشینید یا بایستید. چشمها میتوانند باز باشند؛ بستهبودن آنها ضرورتی ندارد. شانهها را تا جایی که راحت هستید رها کنید.
- دو یا سه دم و بازدم عادی را مشاهده کنید؛ نه آنها را عمیقتر کنید و نه سرعتشان را تغییر دهید.
- تماس پاها با زمین یا بدن با صندلی را احساس کنید.
- اگر توجهتان به فکر دیگری رفت، فقط متوجه شوید و به همان نقطه تماس بازگردید.
- پس از یک یا دو دقیقه، به اطراف نگاه کنید و جزئی تازه در محیط پیدا کنید.
اگر تمرکز بر تنفس احساس ناخوشایندی ایجاد میکند، توجه به صدای محیط یا یک شیء قابل دیدن هم انتخاب مناسبی است. قرار نیست نفس را نگه دارید، به آن فشار بیاورید یا حتماً شمارش معینی را کامل کنید.
تمرین دوم: مکثی که همراه شما حرکت میکند
یک کار معمولی انتخاب کنید: شستن یک لیوان، پوشیدن کفش، راهرفتن در راهرو یا گوشدادن به حرف کسی. برای چند لحظه از خود بپرسید: اکنون چه میکنم؟ در بدنم چه احساسی دارم؟ پاسخِ سنجیده بعدی چیست؟
ممکن است هنگام فعالیت سریع نیز حاضر و متمرکز باشیم؛ همانطور که ممکن است در سکون کامل، ذهنی شتابزده داشته باشیم. معیار تمرین، آرامبهنظررسیدن نیست؛ توانایی دیدنِ حواسپرتی و بازگشت مهربانانه به کار پیشِ روست.
هنگام رانندگی، کار با دستگاه یا هر فعالیتی که نیاز به هوشیاری بیرونی دارد، توجهتان را از محیط و ایمنی منحرف نکنید. تمرین درونی را به زمانی امنتر موکول کنید.
از دیدگاه پژوهش چه میدانیم؟
برخی پژوهشها نشان میدهند روشهای ساختارمند مراقبه و ذهنآگاهی ممکن است در کاهش برخی نشانههای استرس و بهبود جنبههایی از بهزیستی کمککننده باشند؛ اما نتیجه برای همه افراد و همه روشها یکسان نیست. یک تمرین کوتاه نمیتواند جایگزین درمان افسردگی، اضطراب شدید، تروما یا بیماری جسمی باشد. برای بعضی افراد نیز مراقبه ممکن است خاطرات یا احساسهای دشوار را فعال کند؛ در این حالت توقف تمرین و دریافت کمک تخصصی انتخاب مسئولانهای است.
تعبیرهایی مانند یکیشدن با حقیقت یا جریان انرژی لطیف را میتوان در بستر فلسفی و معنویِ متنهای قدیمی خواند، نه بهعنوان یافته قطعی فیزیولوژی.
پرسشی برای ادامه روز
پیش از شروع یک کار یا گفتوگو، از خود بپرسیم: «آیا میتوانم همین لحظه را، بدون اصرار به متفاوتبودنش، کمی دقیقتر ببینم؟» شاید همین پرسش کوچک راه را برای پاسخی روشنتر باز کند.
برای ادامه مطالعه، پرانا، تنفس و توجه و تصویر ذهنی از خود و روایتهای درونی را ببینید.
برای مطالعه بیشتر
- مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه آمریکا ـ اثربخشی و ایمنی مراقبه و ذهنآگاهی
- مرکز ملی سلامت مکمل و یکپارچه آمریکا ـ نکتههایی درباره روشهای آرامسازی
یادداشت آموزشی: این نوشته جایگزین ارزیابی یا مراقبت پزشکی و روانشناختی فردی نیست.